Αυτός ο χρόνος ο ελάχιστος
είναι δικός μου
ανάμεσα σε δυο άναρθρους φθόγγους
του γείτονά μου ερωδιού του πρώτου.
Έξω άνθισαν ξαφνικά δυο φυτά πεζοδρομίου
κι' ειπώθηκε ένας λόγος βαρετός
από ψηλά
Ένας λόγος
Είναι δικός μου.
Να χτίσω ένα καταφύγιο από βασάλτη
στην όχθη του χθεσινού χειμάρρου
που υπήρξε κάποτε ένας πράος
ποταμός λάβας
κι' ο χρόνος μου να τυπωθεί ανάγλυφος
μ' έντονους χαρακτήρες παραίσθησης
στην πέτρα.
Αυτός ο χρόνος είναι αποκλειστικά δικός μου
ανάμεσα σε δύο υλακές λύκων
ηχώ η φωνή μου.
Κάπου η φθορά θα νικηθεί
σπασμένη σ' άπειρα μόρια σκόνης
στον αέρα της φημισμένης πολιτείας.
Θα' χει ένα τέλος
H φθορά.
Αυτός ο χρόνος
αυτός ο λόγος
είναι δικός μου.
Αυτός ο τόπος.
