Νοσταλγική καμπάνα μακρινή
που σήμανες μιαν ώρα
απόγευμα Παρασκευής και Μάρτη
όψιμου χειμώνα
που καταλάγιασε άξαφνα
καθώς τελείωνε η μέρα.
Τα φίλτρα του αέρα είχαν κρατήσει
τους ρύπους των ήχων
περνούσε μόνο σαν αόρατη αίσθηση
αφάνταστης γαλήνης
η ευγενική μελαγχολία της μνήμης.
Απόγευμα Παρασκευής και Μάρτη
πρώιμης άνοιξης
και η μνήμη δένει στην κατάνυξη
στην ειρηνική αρμονία ήχων και χρωμάτων
μιας δύσης και μιας καμπάνας μακρινής
ώρα των τελευταίων χαιρετισμών.
