Στο παλιό εκκρεμές αναπαύονται οι ώρες
Ο χρόνος διαστέλλεται ανυπόφορα
Ή μήπως είναι θέμα γραναζιών
Τελικά θα φανεί αν ξημερώσει ή όχι
Σ άκουγα στο σκοτάδι να μιλάς μα δεν κατάλαβα
Είχα ξεχάσει τη φωνή σου
Όπως και να ‘ναι έχω στη μνήμη μου χαράξει
Καταλεπτώς τις αρετές σου
Για να μη ξεχάσω τ όνομά σου
Χτες έμοιαζε μετέωρο το φως
Καίγανε δυνατές φωτιές θριάμβων
Στη δυτική αυτοκρατορία του ορίζοντα
-Ορίζοντας θα ‘ταν η φωνή σου η ασημένια
Ντυμένη τη ματαιόδοξη χλιδή της μέρας-
Το φως είχε αναλυθεί σε πορφύρες
Που ντύνανε τα σύννεφα αισιόδοξα
Οι μέρες που φυλλοροούν στον ημεροδείχτη
Μιλάνε μια γλώσσα ασύλληπτη
Με υπέρηχους
Τόσο που δεν υποπτευθήκαμε την απειλή τους
Περάσανε οι Ευτυχίες ανύποπτες
Οι μαγείες των αθώων πραγμάτων
Τα γεράνια στολίζαν τις αυλές με ασωτίες
Ο καφές μύριζε κριθάρι και γαρύφαλλο
Καθώς το γοτθικό ρολόι της πλατείας
Έχει σταματήσει εμβρόντητο από τον πόλεμο
Ακριβώς στις έξι
Όλοι οι μεγάλοι το συμβουλευόμαστε με σεβασμό
Γιατί οι μνήμες γίνονται κάποτε ευλάβεια.
