Μαρίζα από τους κόρφους σου
σταλάζει δηλητήριο
κι όποιος το πιεί ονειρεύεται νεκρός
χαμένους παραδείσους.
Ο θάνατος των ηρώων σπάνια είναι ωραίος.
Η Μαρίζα δεν είναι καμιά ακόλαστη Λουκρητία
είναι ίσως ένα περίπλοκο άτομο
με ειδικές ικανότητες.
Το κορμί της ένα κρυπτογράφημα
γεμάτο καταχθόνιες αρετές
ματιά αλαζονική- πολύ κάρβουνο
ήθος διαστημικό χωρίς κώδικες.
Είσαι της λέω, λίγο ψυχρή απόψε.
Ναι, μου λέει, χθες είχα πεθάνει.
Μήπως πεθαίνει κάθε μέρα;
Όχι, η Μαρίζα ζει και βασιλεύει
κι εγώ δεν είμαι ο Μεγαλέξανδρος.
Είχε πάντα για μένα μια υγρή ημιπαρουσία
μέδουσας
και μύριζε κυδώνι (της θάλασσας)
γι αυτό αγαπούσε τόσο τα μαλάκια
τα ακέφαλα, η χαμένη.
Η Μαρίζα νομίζω με σνομπάρει
αλλά δεν έχει τόση σημασία
γιατί είναι αμφίβιο.
