να πούμε αντίο
θα φανεί αστείο
που χωρίζουμε τώρα.
Μάθαμε ν’ αγαπάμε
να γελάμε να κλαίμε
τώρα ότι κι αν λέμε
λυπάσαι, λυπάμαι.
Κάποια δάκρυα πρώιμα
πήραμε για πάθος
μια διάγνωση λάθος
που δεν έχει πια νόημα.
Και μείναμε δύο πιόνια
σε μια άδεια σκακιέρα
πως τέλειωσε η μέρα
που νομίζαμε αιώνια.
Σβηστό τζάκι, κρύα δάχτυλα,
θλίψη κι ανία
καμιά προθεσμία
καμιά σπίθα στη στάχτη.
Λοιπόν θα ‘ταν τέλειο
φινάλε, κυρία,
λίγη αδιαφορία
μισό χαμογέλιο.
