Να θυμηθώ να κρεμάσω την άνοιξη και τη θάλασσα
στο βορεινό τοίχο.
Τα χρώματα δένουν, με κάποιες ανοχές αντιθέσεων
(εντός πλαισίων) τουλάχιστον για τους μυημένους.
Αριστερά ένα ντόμινο έχει κρεμάσει από την κουπαστή
δύο γάντζους κρεοπωλείου
να ψαρέψει στο βυθό πνιγμένα φεγγάρια.
Από ψηλά κρέμονται απειλές κατακλυσμών,
τεθλασμένοι κεραυνοί σ' έντονο κίτρινο,
είχαν κιόλας προαναγγελθεί με αργό, βασανιστικό ψιχάλισμα
στις ναρκωμένες αισθήσεις των μοντέλων
στους τόνους των νωθρών αντανακλαστικών τους
Στη βορεινή πλευρά σου την απερίγραπτη
-ίσως επειδή είναι αθέατη-
το μεθύσι είναι ορατό σα σύννεφο πάνω σε λίμνη
ένα κοινό μας άλλοθι με τέλεια εφαρμογή
σαν ευκολία ν' αποδεχτούμε τους κακούς εαυτούς μας,
ν' απολαύσουμε ελεύθερα τις ηδονές
τις ανομολόγητες
Eδώ κι εκεί διάφορες τερατογονίες ριζώνουν
κάτω από νεκρές φύσεις πολύ ζωηρές,
ωχροί έρωτες σε μικρές γκραβούρες
αυτοχειριάζονται μεταμελημένοι,
τα μεγάλα πάθη ευδοκιμούν πέρα από τις καμάρες των τειχών
η εύφορη γη θα ζεστάνει τους σπόρους την άνοιξη,
με στοργές ήλιων και νερών
ο ίλιγγος των χρωμάτων είναι φως και σκοτάδι
ανάμικτα σε διάφορες αναλογίες συχνοτήτων.
Mαταιόδοξες σκιές μεγαλείων
μεταμφιέζονται σε φαντάσματα μακαριότητας
τ' αναχρονιστικά ήθη επιβιώνουν
ανάμεσα σε στιγμές κι αιώνες
για τη δόξα των ιερατείων.
